Esti bir ayrılık rüzgarı
Anladım gidiyorsun
Düşlerimi yakarak
Sanma sen gidince yanlız birbaşıma kalırım
Bir başıma umutsuz
Dokunma kalsın gömleğimde kokun
Koynumda suskun resmin kanasın
Sürmez ayrılığın acısı
Uzun süremz inan
Geçip gider zamanla
Yanlız söyle bana sevgilim
Bir yıldız nasıl yaşar
Hep kendini yakarak
Haydi git artık yolun acıkolsun
Penceremde güller sararsın solsun
Dokunma kalsın gömleğimde kokun
Koynumda suskun remin kanasın
DOKUNMA KALSIN
İŞİT GEL "KUNTU KENZEN" REMZİ SUBHAN.
BU REMZDEN MURAD VUSLATTIR EY CAN.
BİLİNDİ BUNCA HİKMET BUNCA İRFAN
BİZE VUSLAT İÇİN YOL OLDU KUR'AN.
CEHALETTEN GEÇİP HAKKA GİDELİM
CEMALİ BA KEMALE SEYREDELİM.
Sen Benim Prensesimsin
Sen benim prensesimsin
Gece gökteki yıldızım
Sabah penceremde doğan güneşimsin
Bir bilsen, sen ne kadar özelsin
Bazen ağlayan gözüm
Bazen en içten bir sözüm
Bazen de,kahkaha dolu yüzümsün
Anlasana artık sen benim prensesimsin
qünaydın hatun ;)
günaydın bidenem :)))
ben de buraya şiir yazmak istedim ama şiir bilmiorum ki :(
canın sağolsun umit :)))
Bir güne nasıl başlarsın diye sordu;boşluktan bir arayış…
Yağmur istedim geceme,yağmalıydı tan yerine kadar,ıslatmalıydı koca bedenli çınarları ve damlalar kalmalıydı sadece geride,o yaprağın üzerinde…
Adımlar asıl şimdi itmeye başlıyor özlemlere.Boğaza doğru gitmekti tek düşünce…
Kaldırımlardan değil hemen solundan,asfaltta can bulsun tenim.Hafif bir rüzgar yüzüme çarpsın yapraktaki son damlacığı da.Bir çınarın ıslak bedeninde son bulsun güneşin ilk ışıkları.Bir müsvette arasın bakışlar,belki hemen ötede sarılı tezgahdaki bir sabah simidinde,yada öfkeyle buruşturulmuş boş bir sigara paketinde..
Hüznün resmi ancak ıslak olana çizilebilirdi.Bir bank duruyordu yolumu kesen.Yalnızlığı arkama bırakabileceğin tek dostundu aslında banklar.Az ötede umut vardı çünkü,çünkü sırtını dayadığın yer aslında umutlarındı.Adımların gider gibi dimi denize,kamaşan gözler bırak da buğulansın yine…
Böyle bir sabah misali kokuyor tüm çimenler ve aralarından isyan eden menekşeler ritmi sunsun…ve tüm özlemler böyle bir sabah misali son bulsun
ZAFER DUMAN
gittin de ardindan cöktüm zannetme
bedenim ayakta bak yine sensiz
herzaman yeterim kendi kendime
daglarda kimsesiz daglarda sessiz
herzaman yeterim kendi kendime
daglarda kimsesiz daglarda sessiz
yikilmam yok olmam sen yoksun diye
aglamam hayalin karsimda diye
egilmem önünde cok sevdim diye
daglarda kimsesiz daglarda sessiz
yasarim basim dik gönlüm yarali
kalbim sendesede olmam orali
sevdasi basimda kara dumanli
daglarda kimsesiz daglarda sessiz
sevdasi basimda kara dumanli
daglarda kimsesiz daglarda sessiz
yikilmam yok olmam sen yoksun diye
aglamam hayalin karsimda diye
egilmem önünde cok sevdim diye
daglarda kimsesiz daglarda sessiz
Evet, ilmektir boynumdaki ama ben
kimsenin kölesi değilim
tarantula yazdılar diye göğsümdeki yaftaya
tarantulaymış benim adım diyecek değilim
tam düşecekken tutunduğum tuğlayı
kendime rabb bellemiyeceğim
razı değilim beni tanımayan tarihe
beni sinesine sarmayan
tabiattan rıza dilenmeyeceğim.
Gittim su çekdim en derin kuyudan
en hileli desteden
kendi kartımı çektim
yaktım belgeleri
bütün tanıkları yoketmek için
ricacıları öldürdüm
onlar bu dumanlı dünyanın
beni nasıl özlediğini görmüş olabilirdi
gerçekten özlemişti beni dünya öze çekmişti
özüm gelinceye kadar bana temas etmişti
bu dokunuş parlatınca beni
benden biraz dünya
isteyen ricacıları
öldürdüm ve
kıtal bitti.